Waar zijn alle mannen?

 

Ik bevind me regelmatig als enige man, of als één van de weinige mannen, in diverse Geweldloze Communicatie (GC) groepen. Het lijkt vreemd dat ik [als man] trainingen aan groepen vrouwen bied om bewust te worden van hun gevoelens en behoeften (terwijl het stereotiep is dat zij meer in verbinding zouden staan ​​met hun gevoelens dan wij mannen). Ik zou inschatten dat in de GC-trainingen die ik bied meestal maar 5-40% van de deelnemers mannelijk zijn. Als het ooit voorkomt dat er evenveel mannen als vrouwen aanwezig zijn, ben ik echt verrast.

“Wat is hier aan de hand, waar zijn alle mannen?” vraag ik mezelf vaak af.

Hebben mannen het te druk? Voelen mannen zich overweldigd, overrompeld door alle druk om te overleven, om voor hun gezinnen te zorgen? Wordt geweldloze communicatie geacht als iets zachtaardigs wat niet voor “echte mannen” weggelegd is? Is de gedachte om werkelijk iets te voelen en dat dan te delen met een ander mens te angstaanjagend? Of is het soms dat we van jongs af aan geleerd hebben om onze gevoelens weg te stoppen? Laten we daarom de gevoelige dingen over aan de vrouw en gaan we stoïcijns verder met het “belangrijke” werk? Antwoorden heb ik niet. Ik kan het alleen maar proberen te begrijpen vanuit ervaringen uit mijn eigen leven.

Ik ben zelf opgegroeid in een cultuur waar de mannen rond de braai (barbecue) staan, veel alcohol drinken, lachen (vaak ten koste van anderen), en verhalen vertellen (verhalen over je eigen dapperheid of die van andere mannen).

Iets wat wij als mannen in deze kring zeker niet doen, is een ander persoon vertellen hoe we ons voelen. Als iemand je belachelijk maakt, val je aan of verdedig je jezelf. Je laat niemand weten hoe pijnlijk het eigenlijk is om te horen wat je net gehoord had. Je deelt niet hoe angstig je je voelt nu alles financieel niet helemaal op rolletjes loopt (misschien klaag je over de huidige economie, maar je laat beslist niemand weten hoe je dat daadwerkelijk ervaart). Je mag klagen over je partner, maar je kunt beter niet uiten hoe wanhopig je je soms voelt als je zo verlangt naar waardering of intimiteit. Het lijkt erop dat we allemaal bang zijn om als slappeling gezien te worden, om voor een watje of doetje uitgemaakt te worden, om uit de stam verstoten te worden en er niet meer bij te horen. Nou, dat was tenminste mijn ervaring.

Ik speelde volgens de regels, voldeed aan alle verwachtingen, paste me aan om erbij te horen, en toch klopte er iets niet. Al 17 jaar had ik geen traan verloren. Van buiten zag ik eruit als een sterke en stoere jonge man. Ik was erg geliefd in mijn gemeenschap vanwege mijn dappere heldendaden op het voetbalveld, tijdens het rots klimmen, mijn harde werk, mijn zorg voor mijn gezin, hoe goed ik kon surfen of peddelen op een kleine peddelboot tussen de grote golven. Toch voelde ik me van binnen leeg. Ik heb regelmatig depressies ervaren, en allerlei medicijnen geslikt. Als er moeilijke situaties optraden, reageerde ik door me terug te trekken en te zwijgen (om erover na te denken, erover te piekeren). Ik toonde geen emotie. Iemand anders echt tonen wat er in mijn leven speelde, was net zo eng als de dood zelf. Toen kwamen er af en toe uitbarstingen van woede, de opgekropte emoties en pijn die een uitlaatklep nodig hadden, explosief zoals een slapende vulkaan wiens uitbarstingsmoment was aangebroken

En ineens veranderde er iets…

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik Marshall Rosenberg ontmoette. Niet in levenden lijve. Ik had het geluk om deel twee te zien van een GC- introductie video terwijl ik in een woongemeenschap an de oostkust van Zuid-Afrika woonde. Datzelfde jaar huilde ik voor de eerste keer in 17 jaar. Wat een opluchting was dat! De tranen stroomden bijna de hele dag over mijn wangen. Het was een massale ontlading die het begin aanduidde van een reis waarin ik opnieuw contact maakte met deze verloren delen van mijn menselijkheid, mijn mannelijkheid.

Ik heb niet alleen geleerd dat het ok is om te voelen, en dat mijn gevoelens het gevolg zijn van mijn behoeften (vervuld of onvervuld), maar ook dat Geweldloze Communicatie niet gaat over lief, vriendelijk, zacht of gevoelig zijn. Eerder is het een felle toewijding aan de waarheid. Het gaat erom hoe je in het leven opdaagt. Het gaat over kwetsbaar zijn. En dan heb ik het niet over de kwetsbaarheid van het slachtoffertype, maar het type kwetsbaarheid dat mij verbindt met het leven en mijn ware macht. Het gaat erom in mijn kracht te staan, mijn ware macht als man en als mens (niet het type macht in hiërarchische structuren die we gewend zijn van de dominantiecultuur). Het gaat erom mijn hartstochtelijke masculiniteit uit te drukken op een manier die eerder de verbinding ondersteunt dan één die resulteert in onopgeloste conflicten.

Geweldloze Communicatie heeft meegeholpen om mijn innerlijke wereld te leren navigeren en de innerlijke werelden van degenen om me heen beter te begrijpen. Het is vanuit deze energie van groei, transformatie en de stap richting mijn ware mannelijke kracht dat ik mijn medemensen uitnodig om met mij mee te doen aan een reeks verkennende avondsessies. Daarin gaan we brandende vragen onderzoeken zoals “wat betekent het om een ​​man, echtgenoot, een vader, een zoon en een broer te zijn?” “Wat heeft de moderne ​​man nodig om niet meer te hoeven vechten met woorden, vuisten, zwaarden, geweren en bommen, maar eerder met felle passie, liefde en toewijding aan de waarheid in zijn kracht te staan?”

Nic Burnand, september 2018

Meer info over de vermelde avondreeks voor mannen: https://www.blabla-blabla.be/agenda

Recente berichten

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search