Oh nee, STOP! Eerst zelfconnectie…

Een ervaring van mijn dierbare collega uit Nederland Astara Liew-On.   Wil je meer inspiratie als ouder, leerkracht, begeleider … neem dan zeker eens een kijkje op http://www.ouderschapmetcompassie.nl/.

Onze therapeute Annelies Peeters gaat ook graag samen met jou op weg in de zoektocht naar een manier van opvoeden en lesgeven waar ieder van blij van wordt!

kapotte-zetelDe neplederen bekleding van de slaapbank is beschadigd. Ik had het al een paar keer gezien, maar mij er niet druk om willen maken. Toen ik zag dat de beschadiging steeds groter werd merkte ik dat ik er eigenlijk toch best boos van werd. Maar daar wilde ik mij toch liever snel overheen zetten, want het is tenslotte maar een bank. Ik telde dus tot tien, slikte mijn boosheid in en vond net genoeg rust en zachtheid in mijzelf om heel bewust volgens Communiceren met Compassie te uiten. Ik deed een heel geweldloos klinkend verzoek aan mijn zoons: “Als ik zie dat er steeds verder stukjes afgescheurd worden voel ik mij bozig en verdrietig. Ik wil heel graag dat onze spullen heel blijven want ik wil mijn geld niet daaraan besteden. Kunnen jullie mij helpen door niet meer aan de bank te pulken?” “Ja mama”, antwoorden ze bedeesd. Ik dacht: “Ik ben gehoord, aan mijn verzoek wordt voldaan en ik heb niet verweten, beschuldigd of bestraft.” Win!Dacht ik…

Vanochtend zag ik dat er toch weer stukjes vanaf getrokken waren. En had ik zo’n innerlijke ontploffing. Ik begon met de vraag wie dit nou toch gedaan had, en mijn jongste, de enige die nog in die kamer was geweest loog snoeihard: “Ik was het niet hoor!” Auw! Ik vroeg het met mijn allerbeheerste rustige stem, maar blijkbaar vertrouwde Bence het toch niet helemaal en dacht te moeten jokken om zijn hachje te redden. Maar waarom, ik had toch helemaal niet zo boos gedaan erover?

Dit keer bedacht ik mij. “Oh nee, STOP. Eerst zelfconnectie!” Met een hand op mijn hart en een hand op mijn buik begon ik de volle ervaring toe te laten van wat er in mij gebeurt bij het zien van die beschadigde bank. Ik adem en voel echt enorm veel boosheid. En dan komt er een jeugdherinnering bij me op. Van toen mijn moeder op reis was gegaan en ik bij een vriendin van haar logeerde. Zij had structuurbehang waar ik, als ik niet kon slapen alleen in dat vreemde bed, van die bolletjes afkrabbelde. Als een film in mijn hoofd zie en beleef ik weer hoe ze mij vastgreep in mijn nek, mijn neus op de kale plekjes drukte en mij uitkafferde. Machteloosheid en schaamte. Ik heb het nooit aan mijn moeder verteld wat er gebeurd was, ze zou toch de kant van haar vriendin kiezen en dan kreeg ik waarschijnlijk nog slaag er bovenop.

Luisteren naar kinderen

Terwijl ik toen juist zo naar begrip verlangde. Troost en compassie had willen krijgen in plaats van bang te zijn voor straf. Ik wist zelf niet eens waarom ik dat gedaan had. En kon, gezien de heftige reactie die ik erop kreeg niet anders dan concluderen dat ik wel heel erg stout was, want ik deed dat zomaar. Een patroon wat ik heel onbewust meenam in deze situatie. Een gedachte die mij beschermde van de pijn om niet te hebben gekregen wat ik werkelijk nodig had als kind. Maar die er nu voor zorgde dat ik mijn zoon net zo hard niet zag voor wie hij is. En ineens besefte ik dat ik eerder wel geweldloos had geprobeerd te praten, maar dat er geen echt Geweldloze Communicatie bewustzijn aan te pas was gekomen. Ik was onbewust zo druk bezig geweest deze pijn te verdringen dat ik geen enkele compassie had gehad voor mijn zoons. En ik had mijzelf niet eens afgevraagd waarom Bence eigenlijk deed wat hij deed. Auw!

En ineens herinner ik mij het plaatje van die knuffelende moederpoes dat mij zo raakt en inspireert. Ik heb Bence op schoot genomen en hem gevraagd of het soms fijn voelt om van die reepjes stof eraf te trekken? En of hij misschien aan het proberen was er weer een mooi recht vierkant van te maken omdat hij zag hoe schots en scheef het gescheurd is. “Ja!” En dikke tranen. Van hem en van mijzelf.

Tranen van opluchting dat ik mijn zoon weer kan zien voor het prachtige kind dat hij is. En zoete pijn om de zelfvergeving die ik vind in de compassie die ik voor hem kan hebben nu. Het voelde zo fijn om die bolletjes eraf te pulken en patroontjes te maken op de muur. Ik deed het echt niet om stout te zijn…

Bron van de cartoon: loving-community.com

Recente berichten

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search