M. (8 jaar): “En je kan me niet verplichten, want het is mijn leven!”

Het is zondag.  We hebben gisteren gezamenlijk besloten om vandaag naar romantische markt te gaan.  De zon straalt en we staan buiten klaar om de auto in te stappen, uitgerekend mijn zoon van acht had hierover zijn eigen gedacht.  Hij wil niet mee en zegt klaar en duidelijk terwijl hij vastberaden in het gras van de tuin staat: ’En je kan me niet verplichten, want het is mijn leven!’

Ik zeg en glimlach ook vanbinnen met zijn sterke wil en eigen wijsheid:’We hebben dit gisteren samen afgesproken.  Ik heb maar 2 uren vrij vandaag en wil hiervan graag ten volle van genieten.  Ik zou het dus fijn vinden dat we ons aan de afspraak houden.’

Hij, nog meer vastberaden:’Ga maar, ik blijf wel thuis.’

Ik:’ Dat gaat niet en dat wil ik niet. De buren zijn ook niet thuis en ik wil dat je ergens terecht kan als het nodig is.’

Ondertussen voel ik de spanning toch stijgen in mij.  Ik probeer met mijn intentie bij onze verbinding te blijven, maar ik weet als ik te hard probeer het eigenlijk al tevergeefs is.

Ik, stem verheffend:’ Wat heb je dan nodig?  Wat wil je? Waarom wil je niet mee?’

Hij, boos:’ Het is daar veel te druk en ik heb rust nodig.’

Ik, terug iets meer ontspannen:’ Ohhh je hebt rust nodig.  Daar wil ik ook graag rekening mee houden.  Zou je graag even naar moeke willen?’

Hij, al een beetje overpeinzend maar toch vastberaden:’neen ik wil thuis blijven en niets anders. Je moet niet denken dat jij met jouw praatjes mij kan overtuigen!’

Ik, slik-adem-tandenbijtend:’ Ok Michiel ik zie in dit moment geen andere mogelijkheden meer. Thuisblijven is geen optie. Ik ga naar de auto en we wachten daar op jou.  Als je er over 3 minuten niet bent, komt papa je halen!’

Na 3 minuten staat hij nog steeds op het gras.  Mijn man stapt uit de auto, pakt hem op en zet hem in de auto.

Ik: ‘Ik vind het echt jammer dat dit de uitkomst is.  We zagen geen andere manieren meer om te kunnen samenwerken.  Ik wil er graag een leuke namiddag van maken en wil ook echt rekening houden met jouw rust.’

Na 45 minuten boos zwijgend voor ons te lopen, ontdooit hij langzaam als zijn interesse wordt gewekt door een houten puzzelkraam.

Op de terugweg vraag ik hem nog:’  Ik zie dat je er toch ook van genoten hebt.  Ik herken het bij jou dat je soms echt geen zin hebt en dan helemaal niet meer wil gaan.  En meestal heb je dan toch een fijne dag gehad. Hoe kunnen we de volgende keer met zulke situaties omgaan? Want ik wil ook leuke nieuwe dingen doen met ons gezin en tegelijkertijd ook echt rekening houden met ieder apart.’

Hij:’ Ik weet het niet mama, maar je hebt het eigenlijk niet zo slecht gedaan.  Het viel wel mee.  Ik denk dat ik zelfs een beetje geluk heb, want als jij dat vroeger bij moeke deed, kreeg jij toch soms een klets op de poep he?’  We beginnen te lachen en we beginnen te verzinnen wat je allemaal nog kan doen om kindjes te verplichten…..

Verbindende Communicatie gaat niet over iedereen zijn behoefte altijd en steeds vervullen.  Het gaat over de verbinding vasthouden, ook als het lastig, vervelend en spannend is.  Ik kan ten alle tijden kiezen voor verbinding zelfs als we het oneens zijn!

Wil jij ook graag voeling krijgen met verbindende communicatie en taal ontwikkelen die jou hierin ondersteunt?  Op dinsdag 11 en 18 juni organiseer ik een intro:’spelenderwijs verbinden met kinderen’.  A.d.h.v. onze eigen voorbeelden spelen we met het gedachtengoed van geweldloze communicatie.  We ontdekken, herkennen en steunen elkaar in de zoektocht naar woorden die verbinding stimuleren.

Recente berichten

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search