Mijn kind voelt zich ‘naar’ … Annelies, mama van een kanjer van 8 aan het woord.

 

Scared boy hiding his face. Sketches of his fictional fears around him

‘Naar’ voelen is best wel spannend!
Mijn zoon van 8 stond gisterenavond om 21.15h beneden naast me aan de zetel. ‘Ik heb een naar gevoel in mijn buik en mijn hoofd is zo warm als ik in mijn bed lig’.
Mijn zoon voelt zich sinds vorig jaar april bang als hij gaat slapen. Ik voel mij moe, machteloos en uitgeput in het zoeken naar ondersteuning. Soms word ik heel boos en roep ik dat hij gewoon moet stoppen met ‘bang-zijn’, dat hij zichzelf bang maakt door steeds aan die nare dingen te denken.

Ik wil hem zo graag helpen en weet heel goed dat dit soort reacties absoluut niet helpend zijn, maar eerder extra balast bovenop al die angsten. Toch verlies ik soms mijn geduld. Het is moeilijk om mezelf dan ook niet te veroordelen als ‘slechte moeder’. Ik wil zo graag ruimte in me vinden om mij op zulke momenten echt te kunnen verbinden.

Gisterenavond voelde ik die ruimte in me en voelde ik het verlangen om me echt met hem te verbinden. Ik voelde zo een nieuwsgierigheid in me naar zijn binnenwereld. Als ik vragen stel, vindt hij het moeilijk deze te beantwoorden. Ik tekende een lichaam op papier en vroeg hem om zonder woorden zijn gevoel kleur en vorm te geven. Nadien kon hij mij heel vlot vertellen wat er dan allemaal gebeurd in zijn lichaam. In zijn voeten, voelde hij zoiets als zandkorrels die in een fles worden geschud. Ik zei:’ wat zouden die voeten willen doen?’ Hij zei: ‘stappen’. Ik nodigde hem uit om te stappen en even zijn voeten te volgen. Hij stapt, loopt, schuift, trippelt, stampt. Ik vraag hem ook om even te stoppen en te voelen hoe zijn voeten voelen na de beweging. Ondertussen hou ik zijn handen vast want hij vindt het zo spannend om al die nieuwe sensaties te voelen. Hij ademt een beetje dieper en zegt dat hij meer rust voelt. Hij geeuwt en ik vraag of ik hem naar zijn bedje mag brengen. Hij knikt en ik bedank hem nog om mij mee te nemen in zijn binnenwereld. Ik keer terug naar beneden en voel me dankbaar, rustig en ontspannen. 


5 minuten later staat hij weer beneden. Hij zei: ‘Mama, het is echt heel ingewikkeld in mij. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Als het donker is, is het ook donker in mij en voel ik mij naar. Maar als het licht is, is het ook licht in mij.’ Hij lijkt in de war en ik hoor hem echt zijn best doen dit te verklaren. Ik luister en geef terug: ‘Wil jij graag ook jouw licht voelen in het donker?  Wil je graag kleuren zien in het donker zodat jij ook kleur vindt in jezelf?’  Hij kijkt verrast en knikt bevestigend. Het is 22h en ik installeer een lampje op de kamer…. Hij valt rustig in slaap….
Misschien denk je wel:’had je daar nog niet eerder aan gedacht dan?’ Oh jawel, er brandt altijd wel ergens licht, maar nu werd het vooral licht door het licht dat ik scheen in zijn donkerte….
And it’s not about the light, it’s about the empathy!

Ook zin om op exploratie te gaan naar meer verbinding in het contact met je kind?
Onze workshop ‘spelenderwijs verbinden met kinderen’ in februari te Gent is al volzet, maar in maart gaat er nog eentje door in eigen huis te Laakdal.  Meer info via deze link: meer info

Recente berichten

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search