2 onthaalouders aan het woord na hun vorming ‘Verbindend communiceren met kinderen en hun ouders’ i.s.m. de pedagogische dienst van Gent met wie we reeds jaren begeesterd samenwerken.

Stephanie, medewerker bij psychiatrisch ziekenhuis Sint-Annendael. Zij deelt haar bevindingen na een vierdaagse training in Geweldloze Communicatie in hun organisatie met Corrylaura Van Bladel als trainer.

Nathalie Vermeersch, loopbaanbegeleidster bij LBC-NVK

Beste Corrylaura,

Ik kan niet nalaten mijn enthousiasme met je te delen over de vorming Geweldloze communicatie die ik volg bij jou.
Misschien lukt het me nog niet goed om mijn eigen behoeftes te ontdekken, maar het lukt me zeker al veel beter om er met mijn cliënten mee aan de slag te gaan (met hun behoeftes weliswaar ☺ ). Het is meer dan een eyeopener, het is een AHA-erlebnis. Het werkt, en het werkt goed. Bemiddelingen lukken beter, wat dan weer mijn behoefte aan betekenis geven en betrokkenheid tot een minder conflictvolle wereld helemaal ten goede komt.

Ook je manier van training geven is herkenbaar en tegelijk zo ontwapenend en authentiek. Ik geniet ervan.

Hoop het jaartraject het kunnen meepikken, voor mij mag je alvast een plaats reserveren,

Fijne en warme groetjes

Mie

Dear Corrylaura,

Thank you for holding the mourning and celebration space this morning.
I am feeling a lot of gratitude for your way of hearing and receiving what is being said, also what I said – particularly when you are not speaking.
This was one of the factors that encouraged me to speak up twice. Normally I don’t, especially when I do not know who is there…

Have a great day!

Yan-Christoph

Dag Corrylaura,

Ik wil je graag bedanken voor je lessen, je gevatheid en ongelofelijke manier van reageren op onze situaties, het moet heel wat vragen van jou om er zo steeds bij te zijn en zo bij te blijven, ik bewonder dit echt in jou. Dank om ons steeds zo mooi te begeleiden waarin we onszelf mogen zijn en ons binnenste zo terug leren ontdekken (in mijn geval toch).
Na tientallen jaren echt met mezelf in de knoop te zitten vind ik nu mezelf, kijk ik op een andere manier naar mezelf, zaken die ik in de vele therapieën die ik volgde nooit kon. Goed voor mezelf natuurlijk maar ook zeker voor mijn omgeving, gezin, kinderen. Ik wil ook zo graag dat zij het voorbeeld krijgen van een mama die kan zijn wie ze is en niet steeds iemand wil zijn van alles doet om toch maar graag gezien te worden. NVC krijgt hier thuis ook beetje bij beetje een grotere plaats in onze omgang.

Marshall was een fantastisch man en jij een fantastische coach.

Ann

Dag Corrylaura,

Ergens op Facebook las ik een tijdje geleden jouw vraag naar aanleiding van jouw ’10 jaar geweldloze communicatie trainingen geven’….zo herinner ik het me….een vraag naar wat GC in ons leven betekent.
Ik heb toen niet gereageerd, maar wil dit graag nu doen.

Weet je, er zijn zoveel situaties in mijn leven, waarbij ik denk: “Kijk weer dankzij de geweldloze communicatie.”
Dit gedachtegoed is het mooiste wat mij in mijn communicatief leven is overkomen en heeft me doen groeien op relationeel gebied.

Ik heb zooooo geleerd te vragen wat ik nodig heb….zonder te eisen, soms alleen maar:’je hoeft daar niet onmiddellijk iets mee te doen, maar ik wil het je laten kennen.’
Ik leer te luisteren en te verwoorden wat bij de ander leeft….daar heb ik zeker nog werk….

Ik gebruik het bij kinderen, kleinkinderen, mijn vroegere partner, mijn huisbaas, de dokter, … .
Het maakt me gelukkig en ik wil er graag blijven in groeien en ik zie relaties zachter worden….mooi toch?

Dankbaar om jouw enthousiaste bijdrage
Van harte
Trees

Dag Corrylaura,

Het is alsof ik via dit gedachtegoed nu pas mijn ware moedertaal leer… een taal waarmee ík als een moeder verbinding leer maken met mezelf, met wat er in mezelf leeft.
Eindelijk vind ik woorden waarmee ik helderheid krijg over mezelf… woorden waarmee ik kan ontdekken en uitdrukken wat ik voel en werkelijk nodig heb… woorden waarmee ik ook meer bewust in het leven kan staan als “levend” wezen… woorden waarmee ik eindelijk de zorg voor mezelf kan opnemen, zoals een moeder de zorg opneemt voor haar kind. Het voelt zo bevrijdend en rustgevend om een manier te hebben gevonden om eigen verantwoordelijkheid te kunnen opnemen. En me minder verantwoordelijk te gaan voelen voor de ander, maar dit te kunnen ombuigen naar wat ik nodig heb, nl. zo graag willen bijdragen aan het geluk (om het even algemeen te houden) van de ander, en daarbij de ander in zijn autonomie leren laten. Het voelt zò bevrijdend om meer en meer in het “en…en” te kunnen blijven, én de ander… én mezelf. En door zelf meer helderheid te krijgen over wat voor mij van wezenlijk belang is, en mijn behoeften geleidelijk aan meer au sérieux te leren nemen, leer ik meer in mijn eigen kracht gaan staan, en ben ik geleidelijk aan ook minder afhankelijk aan het worden van wat anderen zeggen en denken.
Terwijl ik vroeger vaak overweldigd werd door mijn gevoelens, en er vaak van wegliep, ze negeerde, onderdrukte of er bijna dreigde in te verdrinken (vb. angst, verdriet, schuld, schaamte,…), kan ik ze nu geleidelijk aan meer omarmen, er met meer liefde en mildheid bij zijn, en zie ik ze nu eerder als zorgzame vrienden die mij alleen maar helderheid proberen te brengen over wat er in mij leeft, namelijk mijn wezenlijke behoeften.
Ik voel een énorme dankbaarheid… eerst en vooral zo dankbaar dat dit gedachtegoed bestaat, ook zo dankbaar dat er mensen zijn die daar al een weg in afgelegd hebben en dit kunnen doorgeven aan anderen. En daar wil ik het niet laten om mijn dankbaarheid naar jou toe Corrylaura, ook te benoemen. Ik ben zo blij dat jij dit gedachtegoed voor jezelf ooit ontdekt hebt, en het lef, de durf, het verlangen,… hebt gehad om daarin te groeien, en het gedachtegoed werkelijk te gaan leven! Ik geniet en bewonder jou daar telkens opnieuw in, óók hoe jij omgaat met jouw eigen menselijkheid daarin! Want dit heeft me geholpen en helpt me telkens opnieuw om ook meer bij mijn eigen menselijkheid te kunnen zijn (ik hoef niet perfect te zijn, ik mag zijn wie ik ben op elk moment), en zo nààst jou te kunnen staan.
En ik ben zo blij dat jij daarnaast de daadkracht hebt gehad om uit te bouwen wat je tot nu toe verwezenlijkt hebt, namelijk jouw praktijk waar, zoals ik ernaar kijk, anderen alle kansen kunnen krijgen en ook ikzelf de kans heb gekregen om in alle veiligheid te kunnen groeien en bloeien… en dat doet zo’n deugd! En last but not least voel ik ook een enorme dankbaarheid naar mezelf toe… namelijk dat ík er mee voor gezorgd heb dat dit gedachtegoed en jij Corrylaura mijn pad hebben gekruist, en ik op die manier de zorg voor mezelf geleidelijk aan heb kunnen opnemen, en verder aan het opnemen ben.

Anniek Leroux (juli 2014)

Graag deel ik met jullie nog even wat de jaartraining me (op)gebracht heeft:

* Ik heb 3 kinderen : Seppe – 6 jaar, Elias – 8 jaar, Jara – binnenkort 10 jaar. Ik begin er steeds meer in te slagen om “spannende situaties” met de kinderen vanuit “behoeften” te benaderen. Dit lukt nog maar in 20 % van de situaties, maar het zorgt voor een belangrijk effect.
– Het zorgt zowel bij mij als bij de kinderen voor veel meer wederzijds begrip, veel meer helderheid omtrent wat er aan de hand is, veel meer harmonie, veel meer humor en plezier, meer intimiteit (vooral met Tobe), meer wederzijds respect en ook meer vertrouwen. – Het zorgt bij de kinderen voor meer veiligheid. – Ik ben helaas nog veel te vaak boos, roep nog dikwijls, … maar het doet me plezier te zien dat het toepassen van geweldloze communicatie in 20 % van de situaties belangrijke effecten heeft. – Ik ben veel meer in staat de behoeften van de kinderen te herkennen en erkennen waardoor ik een veel sterkere verbinding voel tussen mezelf en de kinderen. Dit maakt me heel erg blij omdat er een soort diepe overtuiging in mij zit dat ik niet echt in staat ben verbinding met anderen te maken. Ik slaag er wel in een verbinding met mijn hoofd te maken, maar bij het maken van een verbinding met mijn hart waren er (en blijven er soms) tal van storingen die die verbinding bemoeilijken. Ik ben ongelooflijk blij dat er bij het proberen te maken van een verbinding vanuit mijn hart belangrijke processen in gang gezet werden door de jaartraining en dat er een mooie vooruitgang kon worden geboekt.

* De relatie met mijn partner verliep voor de start van de jaartraining moeilijk. We zitten in een drukke levensfase en er is een duidelijk verschillende visie omtrent hoe omgaan met bepaalde gedragingen van de kinderen. We keken al een tijdje met een ‘versmalde’ blik naar elkaar (= we meenden elkaars mening al vooraf te weten zonder dat die uitgesproken werd waardoor we veel minder deelden met elkaar). Door het volgen van de jaartraining is die versmalde blik grotendeels verdwenen. Er is in mij een veel groter begrip ontstaan, ik uit me weer veel meer spontaan, ik ervaar de relatie als veel prettiger dan voordien, de vaardigheid om echt naar mijn partner te luisteren (en minder vanuit mijn (voor)oordelen)) is er sterk op vooruit gegaan, … Een andere heel belangrijke vooruitgang is dat ik vanaf nu geleerd heb op om te komen voor mijn grenzen : ik geef aan wat ik voor haar kan / wil doen, en tevens wat ik voor haar niet kan / wil doen. Ik ga niet langer ver over mijn grenzen, … Ik breng voor mezelf respect op voor wat ik wel en niet kan en dat bespaart me een hoop woede.

* Er is in mij een heel sterke overtuiging al heel lang aanwezig dat ik niet in staat ben om echt empathisch contact met anderen te hebben. Het heeft me ongelooflijk blij gemaakt dat ik doorheen de oefeningen in empathie geleerd / gemerkt heb dat ik wel (voor een stuk) empathisch kan luisteren naar anderen. Na de jaartraining volgt voor mij nog een heel leertraject om deze capaciteit verder te ontwikkelen, maar ik ben heel blij dat ik tekenen heb mogen ervaren dat ik wel tot enige empathie in staat ben … Het werk is verre van af, het is allemaal nog wat embryonaal, maar het belangrijkste voor mij is dat deze destructieve kernovertuiging al een stukje afgebrokkeld is. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe blij ik hiermee ben.

* Ik maak een erg emotionele periode door sinds begin september. Ik heb het in mijn leven nooit eerder meegemaakt. Ik voel een soort blijdschap en verdriet tegelijkertijd … het heeft ermee te maken dat ik heel erg blij ben met de vooruitgang die ik mezelf zie maken (en het geloof / de hoop dat ik op deze wereld / in deze maatschappij op de manier die ik graag wil misschien toch nog de plaats kan innemen waar ik al zo lang naar verlang). Op een of andere manier maakt me dit blij en verdrietig tegelijkertijd. Ik kan het niet eenvoudig en kort uitleggen hoe dit allemaal komt (maar voor mezelf begrijp ik het wel), en ik ben er vooral blij mee …

* Ook buiten het gezin (werk, vriendenkring, …) zijn er belangrijke ontwikkelingen bezig. Ik wil mijn getuigenis echter een beetje beperken om jullie leeswerk in de perken te houden en om bij de meest essentiële ontwikkelingen te blijven. Ik wil iedereen bedanken die er op één of andere manier toe bijgedragen heeft dat deze jaartraining voor mij zo’n voltreffers was: jullie deelnemers voor de uitwisseling en voor de prettige contacten, jij Corrylaura voor de heel hoge kwaliteit van de jaartraining en je fenomenale praktijkbeheersing van e materie die je anderen wil overbrengen, partner en kids omdat ze me dit jaar de kans gaven om 11 volle dagen weg van huis te gaan in een drukke levensfase, andere mensen uit mijn omgeving omdat ze mijn groeiproces op welke manier dan ook ondersteunen, …

Mannelijke deelnemer jaartraject 2014

Social hosted video URL is empty.

Start typing and press Enter to search